Cloud Atlas หยุดโลกข้ามเวลา

ภาพยนตร์เรื่องนี้ ดัดแปลงจากหนังสือนิยาย เมฆาสัญจร (Cloud Atlas) ของเดวิด มิตเชลล์ เขียนบทและกำกับโดย Lana และ Andy Wachowski และ Tom Tykwer เป็นหนังที่ลำดับภาพได้ตื่นตาตื่นใจดี ตัดภาพเล่าเหตุการณ์ประสานเรื่องราวไปมา ช่วงแรกคนดูอาจจะดูไม่รู้ว่าหนังฉายภาพภาพนั้นภาพนี้นั้น หนังต้องการโฟกัสอะไร หรือว่าหนังต้องการจะบอกให้เรารู้อะไร แต่ค่อย ๆ ดูไปก็จะ “คล้อยตาม” ไปได้ทั้งหมด

Cloud Atlas หรือชื่อไทย หยุดโลกข้ามเวลา เป็นการเล่าเรื่อง 6 เรื่อง ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาที่ต่างกัน (หรืออาจเรียกว่าชาติภพเลยก็ได้) แต่ละเรื่องเชื่อมกันไว้ด้วยปานรูปดาวหาง ที่อยู่บนตัวของตัวละคร 6 คน แต่จะว่าไปมองอีกมุมหนึ่งก็เข้าใจได้ว่าหนังเชื่อมโยงกันไปหมดทุกตัวละครนั่นแหละ ทุกคนมีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กันมาทุกชาติทุกภพ 6 เรื่องราว 6 ชาติภาพนั้น มีดังนี้

 – บันทึก (อดัม อีวิง)

– จดหมายถึงคนรัก (โรเบิร์ต โฟรบิเชอร์)

– บทความข่าวหรือต้นฉบับชื่ออะไรหว่าอ่านไม่ทัน (หลุยซ่า เรย์)

– นิยายชีวิตที่ถูกนำมาทำเป็นภาพยนตร์ (ทิโมที คาเวนดิช)

– คำให้การ (ซอนมี-415)

– การเล่าความหลังให้หลาน ๆ ฟัง (แซคคารี่)

       หนังเรื่องนี้ได้ นักแสดงยอดฝีมือของฮอลีวูดมาร่วมแสดงมากมาย ทั้งทอม แฮงค์, ฮัลลี่ เบอรี่, ฮิว แกรนต์, ฮิวโก้ วีฟวิ่ง,จิม สเตอเจส เพราะฉะนั้นฝีมือการแสดงนั้นไม่ต้องห่วงเรื่องการเข้าถึงบทบาท และการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึก ทุกเรื่องจะมีจุดเชื่อมถึงกัน ทำให้รู้ว่าเรื่อง 6 เรื่องนี่มันเกิดกันคนละเวลา คนละสมัย อีกอย่างคือภายใต้เรื่องของตัวละครหลักของเรื่องหนึ่ง ก็จะมีตัวละครหลักของเรื่องอื่นมาเป็นตัวประกอบ ตรงนี้เองที่ทำให้เห็นว่า อย่าไปจริงจังอะไรกับชาติหน้าเลยว่าเราเคยเป็นคนสำคัญหรือคนยิ่งใหญ่น่าจดจำในชาตินี้แล้วชีวิตชาติหน้าจะสุขสบาย ความสุขสบายใจไม่ได้ขึ้นอยู่กับสิ่งที่ทำในชาตินี้หรือชาติหน้า แต่ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวเราในปัจจุบันว่าจะเลือกเส้นทางและสร้างความสุขใจให้ตัวเองและคนรอบข้างแบบไหน โดยสาระของหนังนั้น เท่าที่พอจะสรุปได้นั้นจะกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องของการเวียนว่ายตายเกิด มีลักษณะของปรัชญาพระพุทธศาสนา พูดถึงการโอบอ้อมอารีเพื่อนมนุษย์ การเห็นคุณค่าของชีวิต (ทั้งชีวิตผู้อื่นและชีวิตตนเอง) และผลของกรรมที่ตามผู้กระทำไปทุกภพทุกชาติ แต่หนังไม่ได้บอกออกมาตรง ๆ แบบบอกโต้ง ๆ ว่าเป็นอย่างนั้น ๆ อย่างนี่ แต่เป็นลักษณะเรื่องเล่าที่ผ่านมุมมองของคน 6 คน ที่เล่าเรื่องของตนเองผ่านวิธีต่างกันไป

     รู้สึกชอบและตื่นเต้นกับการเล่าเรื่อง มันทำให้เราดูได้เรื่อย ๆ โดยไม่ต้องมาคลิกดูเวลาเลยว่าเมื่อไหร่หนังจะจบ และ ชอบเพลง Cloud Atlas Sextet มันเรียกน้ำตานะ แอบคิดว่า Cloud Atlas: เมฆาสัญจร (ชื่อไทยของเวอร์ชันหนังสือ) น่าจะเหมาะกว่า หยุดโลกข้ามเวลา (ชื่อไทยของเวอร์ชันหนัง) ที่สำคัญคือ เรื่องทั้งหมดมันมีลักษณะเป็นเรื่องเล่า เป็นรูปแบบของนิยาย (จึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้อยากอ่านฉบับหนังสือ) มันเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นนะเมื่อนึกถึงงานเขียนแบบนี้ สรุปว่า เป็นหนังน่าดูอีกเรื่องหนึ่ง ที่คู่ควรแก่การพูดถึงเมื่อเวลาผ่านไป…เราจะยังสามารถชื่นชมหนังเรื่องนี้ได้ว่าเป็นหนังที่เล่าเรื่องได้น่าติดตามมาก

Black Mirror: Bandersnatch คุณจะเลือกตอนจบแบบไหน?

Bandersnatch กำกับโดย David Slade เป็นหนึ่งเรื่องราวของซีรีส์ Netflix ฝั่งอังกฤษชื่อ Black Mirror หนังต้องการนำเสนอผลกระทบจากเทคโนโลยีใหม่ที่มีความเป็นดาบสองคม ได้ดาราหนุ่ม Fionn Whitehead มารับบทนำ ซึ่งเขาได้เคยฝากฝีไม้ลายมือการแสดงในหนังชื่อดังอย่าง Dunkirk เมื่อปี 2017 มาแล้ว

ตัวเอกของเรื่อง Stefan Butler เด็กหนุ่มอายุ 19 ปี ที่นำเกมมาเสนอให้บริษัทเกม และเขาได้พยายามสร้างเกมที่ซับซ้อนให้เสร็จทันกำหนดส่งกับบริษัทเกม แต่บางสิ่งบางอย่างก็ไม่เป็นใจเอาซะเลย ทำให้เขาต้องการที่จะเริ่มสร้างใหม่ หากแต่ว่าที่จะเริ่มเขียนใหม่เป็นเกมในชีวิตจริงของเขาชื่อเกม Bandersnatch และนี่คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวหลากหลายที่นำไปสู่จุดจบหลายรูปแบบ จุดที่น่าสนใจของเรื่องนี้ การเดินเรื่องคล้าย ๆ การเล่นเกม มีการเว้นช่วงให้เลือกการกระทำ จึงทำให้มีทางเลือกการกระทำหลายทาง ทีนี้ในหนังก็จะมีหลายเส้นเรื่อง (เหมือนเรื่องราวในโลกคู่ขนาน ที่ต่างเรื่องต่างดำเนินไปในโลกของตัวเอง) มีแนวคิดที่ว่า “ลองใหม่อีกครั้ง” ที่ตัวเอกกลับไปเขียนเรื่องราวของตัวเองใหม่ เราอาจจะเห็นฉาก ๆ หนึ่งซ้ำ ๆ อยู่หลายรอบ (ก็คือการวนลูปกลับไปเริ่มใหม่) และก่อนที่เส้นเรื่องใหม่จะเริ่มขึ้นก็จะมีการวนลูปของฉากก่อนหน้า มีความยาวประมาณสามวินาทีอยู่ประมาณสี่ถึงห้ารอบ ซึ่งส่วนนี้ทำให้คนดูรู้สึกมีส่วนร่วมเหมือนตัวเองเป็นคนเล่นเกมแบนเดอร์สแนตช์จริง ๆ มันทั้งรู้สึกกดดัน เครียด หงุดหงิด เหมือนตอนเล่นเกมแล้วไม่ผ่านด่านสักที จนบางทีรู้สึกอยากจะเลิกเล่นเอาดื้อ ๆ หนังเรื่องนี้ก็เหมือนกัน ดูไปได้สักพักจะมีความรู้สึกอยากจะเลิกดูเอาดื้อ ๆ แต่ก็ตัดสินใจดูต่อเพราะยังอยากรู้เรื่องราวต่อว่าจะดำเนินไปแบบไหนและมีจุดจบยังไง และด้วยความที่มีเส้นเรื่องหลากหลาย และประเด็นในแต่ละเรื่องที่หนังหยิบมาเล่าล้วนเกิดกับบุคคลรอบ ๆ ตัวซึ่งมีบทบาทต่อชีวิตบัตเลอร์ค่อนข้างมาก ประกอบกับที่บัตเลอร์เองมีปมในใจมาตั้งแต่เด็ก ทำให้เราเชื่อว่าจุดจบแต่ละแบบที่หนังนำเสนอมามีความเป็นไปได้ และไม่เกินจริงเลย ซึ่งส่วนนี้ต้องชื่นชมทีมเขียนบทว่าทำการบ้านมาดีมาก แต่ใช่ว่าหนังทั้งเรื่องจะมีแต่เรื่องเครียด ๆ เสมอไป หนังยังนำเสนอมุขขำ ๆ มาดึงอารมณ์คนดูอย่างเราไม่ให้เครียดจนเกินไป ยังมีมุขน่ารัก ๆ มีการแซะโฆษณาแอบแฝงไว้อย่างแนบเนียน

                หนังเรื่องนี้ได้หยิบเรื่องราวหลากหลายประเด็นมาเล่าไม่ว่าจะเป็น ประเด็นด้านจิตวิทยา พฤติกรรมการลอกเลียนแบบ การนำเสนอเรื่องราวของฆาตกรโหด อุตสาหกรรมสื่อวีดีทัศน์ หรือแม้แต่ประเด็นการใช้สารหลอนประสาท ซึ่งเรื่องเหล่านี้ต่างก็เคยถูกหยิบมาถ่ายทอดในรูปแบบของภาพยนต์มาบ้างแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ Bandersnatch แตกต่างคือรูปแบบการนำเสนอ นั่นคือการจำลองการใช้ชีวิตของคน ๆ หนึ่งให้อยู่ในเกม เป็นเรื่องที่ค่อนข้างแปลกใหม่ และถึงแม้ว่าหนังจะมีเนื้อหาเยอะ มีเรื่องราวหลายส่วน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือมีหลายเส้นเรื่องที่ดำเนินไปพร้อม ๆ กัน แต่หนังตัดต่อออกมาให้เข้าใจง่ายและน่าติดตาม ประกอบกับการแสดงของหนุ่มไวท์เฮดก็ดีและเอาคนดูอยู่ได้ดีเลยทีเดียว